korinthia.net

Ιστορία

Βυζαντινή περίοδος | 1358 > 1426


Μετά το θάνατο του Ατζιαϊουόλι η Κορινθία πέρασε στην κυριαρχία του θετού του γιου, Νέριου, ο οποίος απέβη βικάριος (επίτροπος) της Κορίνθου και των Βασιλικών (Αρχαία Σικυών). Η διοίκησή του περιελάμβανε τα κορινθιακά παράλια έως και τον Ισθμό. Κατά το έτος 1367, έγινε κυρίαρχος και στην καστελλανία της Κορίνθου αποσπώντας την -ως αντίτιμο λόγω ανεξόφλητου δανείου- από τον Άγγελο, πραγματικό γιο του Νικολάου. Κατά την εποχή αυτή, πραγματοποιήθηκαν πλείστοι εποικισμοί Αλβανών στην περιοχή της Κορινθίας, σύμφωνα με την επιθυμία του Νέριου.
Το 1394 ο Νέριος πέθανε και με τη διαθήκη άφηνε τα κάστρα των Βασιλικών (Αρχαία Σικυών) και της Κορίνθου στην κόρη του Φραντσέσκα, σύζυγο του Καρόλου Τόκκου, παρά το γεγονός ότι τα είχε υποσχεθεί στο σύζυγο της δεύτερης κόρης του, Θεόδωρο Παλαιολόγο. Ο τελευταίος, μη αποδεχθείς τη διαθήκη, κατέλαβε με ισχυρό στρατό τα φρούρια της βαρωνείας της Κορίνθου, πλην του Ακροκορίνθου, του οποίου το φρούριο κατείχαν οι εκτελεστές της διαθήκης. Ο Τόκκος κατάφερε με δόλιο τρόπο να αποκτήσει την κυριαρχία του Ακροκορίνθου, ο Θεόδωρος τότε επιτέθηκε ξανά και πιθανόν η διαμάχη να συνεχιζόταν, εάν η τουρκική απειλή δεν τους ανάγκαζε να συμβιβαστούν. Έτσι, το 1395 ο Ακροκόρινθος περιήλθε στην κυριότητα του Θεόδωρου.
Το 1400, ο Θεόδωρος Παλαιολόγος, αντιλαμβανόμενος ότι οι δυνάμεις του δεν ήταν δυνατόν να αναχαιτίσουν την τουρκική προέλαση, πούλησε -θεωρώντας ότι έτσι προστάτευε- την Κόρινθο μαζί με άλλες περιοχές στους Ιωαννίτες, ιππότες της Ρόδου. Η σθεναρή αντίσταση, όμως, των κατοίκων στην κυριαρχία των ιπποτών, ανάγκασε τον Θεόδωρο να ακυρώσει την πώληση, το 1404.
Την ίδια εποχή συστήνεται το δεσποτάτο του Μυστρά, με άρχοντα τον Θεόδωρο Α' Παλαιόλογο και η Κορινθία ανήκει πλέον σ' αυτό. Το 1407, ο Θεόδωρος πεθαίνει και ο τότε αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μανουήλ Β' Παλαιολόγος καθιστά δεσπότη τον ανήλικο γιο του, Θεόδωρο Β'. Τον νεαρό δεσπότη συνοδεύει ο Μεγαδούκας Μανουήλ Φραγκόπουλος, ο οποίος αποβιβάζεται, το Μάρτιο του 1415, στις Κεχρεές και διατάσσει την ανέγερση του Εξαμίλιου τείχους. Οι εργασίες διήρκεσαν 25 μέρες, ενώ για τη συντήρησή του διατάζει φόρο το "Φλωριάτικον". Το τείχος καταστράφηκε μερικά χρόνια αργότερα, το 1423, από τους Τούρκους, κατά την επιδρομή του Τουραχάν στην Πελοπόννησο.