korinthia.net
Δήμος Ξυλοκάστρου

Δενδρό

Βρίσκεται δυτικά της Κορίνθου και νότια του Ξυλοκάστρου, σε απόσταση 25 χλμ. στις βόρειες παρυφές του όρους Κυλλήνη (Ζήρεια), σε υψόμετρο 650 μέτρων. Έχει περίπου 140 κατοίκους και ανήκει στο Δήμο Ξυλοκάστρου. Η ονομασία του προήλθε από ένα πολύ μεγάλο δένδρο που αρχικά βρισκόταν στη θέση Γεννατιάτικα. Έπειτα από μια κατολίσθηση του εδάφους, το δένδρο αυτό μετακινήθηκε, παραμένοντας όρθιο, κατά 500 περίπου μέτρα νοτιότερα, στη θέση του σημερινού νεκροταφείου του χωριού. Το δέντρο ήταν πελώριο και χρειάζονταν επτά άνδρες για να αγκαλιάσουν τον κορμό του. Πριν 15 περίπου χρόνια έπεσε μόνο του. Το χωριό απέχει 1 χλμ. περίπου από ερείπια της Αρχαίας Πελλήνης. Κατά την επανάσταση του 1821, πολλοί κάτοικοι του χωριού πολέμησαν για την απελευθέρωση του γένους ως συνεργάτες των Νοταράδων και των Πετμεζέων. Η οικονομία του χωριού, στηρίζεται κυρίως στην κορινθιακή σταφίδα και κατά δεύτερο λόγο στη σουλτανίνα, στους οινάμπελους και στο ελαιόλαδο.
Το χωριό ιδρύθηκε περίπου το 1835 και πήρε την ονομασία του από κάποιο πανύψηλο και μεγάλο δένδρο που ήταν χαρακτηριστικό στην περιοχή "Γενατιάτικα". Ένα τέτοιο δένδρο υπήρχε έως το 1995 περίπου στη θέση του νεκροταφείου του χωριού και ίσως να ήταν το ίδιο δένδρο.
Στο Β.Δ. μέρος του χωριού στα σύνορα με την Πελλήνη στη θέση "Τσέρκουβα" υπάρχει παλαιός πέτρινος φούρνος και στη θέση "Πόρτες" ήταν η πύλη για την είσοδο στην Αρχαία Πελλήνη όπου αν γίνουν ανασκαφές θα έρθουν στο φως πολλά αρχαία.
Η εκκλησία του χωριού κτίστηκε το έτος 1910, είναι μονοθάλαμη πέτρινη, βασιλικού ρυθμού και είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Αγ. Κωνσταντίνου. Στο νότιο μέρος του χωριού συναντάς το εξωκλήσι της Παναγίας της Ευαγγελίστριας που κτίστηκε το έτος 1870 όπου σήμερα είναι και το νεκροταφείο του χωριού.
Το παλαιό πέτρινο μονοθέσιο σχολείο που λειτουργούσε μέχρι το 1967 και καταστράφηκε από τους σεισμούς. Μέχρι πριν λίγα χρόνια που σταμάτησε η λειτουργία του τα παιδιά στεγάζονταν σε παρακείμενο κτίριο.
Το χωριό όπως όλη η Ελλάδα έζησε τον πόλεμο του 1940 και οι άνδρες του συμμετείχαν στο έπος της Αλβανίας. Δυστυχώς όμως έζησε και τον κατοπινό εμφύλιο, όπου θρήνησε και δύο θύματα τον Χρήστο Μ. Μαρκόπουλο το 1947 στα Τρίκαλα και τον Παναγιώτη Μανδελιά το 1948 στον Αγ. Γεώργιο Φενεού.
Η κύρια απασχόληση των κατοίκων από την ίδρυση του χωριού ήταν η κτηνοτροφία και η Γεωργία. Οι βασικές καλλιέργειες σήμερα είναι της σταφίδας, του αμπέλου και της ελιάς. Το έτος 1930 ιδρύθηκε ο Συνεταιρισμός πώλησης Σταφιδοκάρπου με πρώτο πρόεδρο τον Σπήλιο Μαντά και 38 μέλη. Από το έτος 1936 λειτουργούσε το ελαιοτριβείο του Γεωργίου Μαντά που εξυπηρετούσε τους κατοίκους της περιοχής για την παραγωγή του ελαιόλαδου, όπου και σήμερα λειτουργεί σε άλλο κτήριο με νέο ιδιοκτήτη.
Η ύδρευση του χωριού έγινε το έτος 1961 επί προεδρίας Αποστόλου Μανδελιά, από τις πηγές "Νίσακα" Μ.Σ. Τρικάλων και ήταν από τα πρώτα χωριά της περιοχής που υδροδοτήθηκε με προσωπική εργασία των κατοίκων.
Πριν, το νερό που χρειάζονταν οι κάτοικοι για τα νοικοκυριά τους το έπαιρναν από τις δύο βρύσες του χωριού, τη βρύση "Πέττα" και την βρύση "Δενδρού" που υπάρχουν και σήμερα. Η ηλεκτροδότηση του χωριού από τη ΔΕΗ έγινε το έτος 1967.
Πρόεδροι της πρώην Κοινότητας ήταν οι: Σπύρος Μανδελιάς, Δημήτριος Σιώκος, Βλάσιος Μαντάς, Απόστολος Μανδελιάς, Κων/νος Μιχ. Μανδελιάς, Βλάσιος Σεφέρος, Σπύρος Μαρκόπουλος, Σπύρος Κ. Μανδελιάς, Αναστάσιος Σεφέρος.
Μετά τη συνένωση με το Δήμο Ξυλοκάστρου (Νόμος Καποδίστρια) Πρόεδρος Τοπικού Συμβουλίου ο Βλάσιος Σεφέρος. Σήμερα το Τοπικό Συμβούλιο του χωριού είναι: Νίκος Νταφαλιάς (Πρόεδρος Τ.Σ.), Αλεξάνδρα Μανδελιά και Βλάσιος Σεφέρος.