korinthia.net
Δήμος Ξυλοκάστρου

Ανω Τρίκαλα

(Οικισμοί: Άνω Τρίκαλα, Ζήρεια)

Χωριό που βρίσκεται 68 χλμ. δυτικά της Κορίνθου, σε υψόμετρο 1.060 μέτρων, στις δασωμένες με πεύκα και έλατα πλαγιές του όρους Κυλλήνη (Ζήρια). Ανήκει στο Δήμο Ξυλοκάστρου. Είναι γνωστό χειμερινό (κυρίως) και θερινό θέρετρο με σημαντικά αξιοθέατα. Σε μικρή απόσταση από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Βλασίου. Το χωριό έχει 150 περίπου κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία.
Η συνοικία αυτή ήταν η έδρα της αρχοντικής οικογένειας των Νοταράδων που εγκαταστάθηκαν στα Τρίκαλα στις αρχές του 16ου αιώνα. Ήταν πλούσιο χωριό και εκτός των Νοταράδων κατοικούσαν εκεί και άλλες επιφανείς οικογένειες, όπως των Δασαίων, Φραντζή, Πετρουτσοπουλαίων, Παστρικουλαίων, Κυρνικολαίων κ.ά.
Ελέγετο και "αρχοντομαχαλάς" την εποχή της Τουρκοκρατίας είχε υψηλούς πύργους με σιδερένιες πόρτες και πολλές όμορφες οικοδομές από τις οποίες σήμερα ελάχιστες υπάρχουν για να θυμίζουν το μεγαλείο των Τρικάλων.

Σώζεται ο παμπάλαιος πύργος των Νοταραίων και το ερηπωμένο αρχοντικό των Δασαίων, στην πόρτα του οποίου υπάρχει η επιγραφή "1806 Μαΐου 1, ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΩΛΙΩΤΗ ΟΥΤΟΣ Ο ΟΙΚΟΣ ΕΚΤΙΣΘΗ".
Υπήρχαν επίσης το πυργόσπιτο του Βεργιανίτη και του Λυκούργου Φραντζή…
Ο άγιος Νικόλαος είναι ο πολιούχος του χωριού. Πότε χτίσθηκε δεν γνωρίζουμε. Το 1805, οι Νοταραίοι ανακαίνισαν το ναό. Πάνω από την πόρτα του ναού υπάρχει η πλάκα, η οποία φέρει την επιγραφή:
"ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ"
(ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΑΡΓΗΓΕΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΝΟΤΑΡΑ)
ΕΤΕΙ ΤΩ 1805 Ω ΤΕ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΚΑΙ ΜΗΝΑ ΤΟΝ ΓΕΜΑ.Ι.ΚΤΗΡΙΩΝ ΠΕΡ ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΤΟ ΗΜΙΣΥ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΛΙΝ ΕΚ ΚΡΗΠΙΔΩΝ ΤΟΥ ΕΥΑΓΟΥΣ ΤΟΥΤΟΥ ΝΑΟΥ. ΚΑΙ ΩΣ ΕΝΗΝ ΕΙΣ ΤΟΥΤΟΥ ΚΑΛΛΟΝΗΣ ΗΧΘΗ ΤΟΥ ΚΛΕΙΤΟΤΕΧΝΟΥ ΜΕΝ ΤΕΧΝΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ. ΤΗ ΔΕ ΣΠΟΥΔΗ ΚΑΙ ΤΗ ΚΟΙΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΙΑΤΡΟΦΙΛΟΣΟΦΟΙΣ ΑΡΙΣΤΟΥ, ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ ΤΟΥ ΣΟΦΩΤΑΤΟΥ, ΣΩΤΗΡΑΚΗ ΤΕ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟΥ ΤΩΝ ΕΥΚΛΕΩΝ ΦΙΛΟΧΡΗΣΤΩΝ ΥΙΕΩΝ ΣΠΥΡΟΥ ΤΟΥ ΠΙΚΛΗΝ ΝΟΤΑΡΑ ΤΩΝ ΔΟΥΚΩΝ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΔΩΝ ΕΞ ΕΥΣΕΒΩΝ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΩΝ ΔΗΠΟΥΘΕΝ ΔΟΥΚΩΝ ΤΟΙΣ ΡΩΜΑΙΩΝ ΜΕΔΟΥΣΙ ΣΥΓΚΑΘΗΜΕΝΩΝ".
Ο άγιος Νικόλαος είναι θολωτός και σταυρικού σχήματος με κάποια δυσαναλογία στην επέκταση του εσωνάρθηκα. Το δάπεδό του είναι στρωμένο με πλακάκια. Ο τρούλλος του είναι ψηλός και φέρει αγιογραφίες.
Μέσα στο ναό υπάρχουν πολλές φορητές εικόνες άξιες λόγου όπως είναι ο άγιος Αλέξιος πάνω σε θρόνο την οποία αγιογράφησε η "χειρ Θεόδωρου του εκ Καλαβρύτων Αωα (1801), η εικόνα της Παναγίας η οποία φέρει την επιγραφή "η παρούσα ιερά και σεβασμία εικών ιστορήθη το αωδ (1804) έτος υπό χειρός αργύρη μαυρονικόλα του εκ Καλαβρύτων", η εικόνα του αγίου Σπυρίδωνα που στο κάτω αριστερό μέρος υπάρχει η επιγραφή "αφιερεί εν τω ιερώ ναώ του αγίου γερασίμου, παρά του αγνώμος ικέτου σπυρίδωνος δασίου" και στο αντίθετο δεξιό μέρος υπάρχει η επιγραφή "χειρ πέτρου Βάλβη 1820". Οι μικρές εικόνες του τέμπλου είναι προσφορά του Πανούτσου Νοταρά.
Έξω από τον ανό υπάρχει ο τάφος του Ανδρέα Νοταρά (1810-1893) στον οποίο είναι χαραγμένη η επιγραφή "Α.Σ. Νοταράς, Υπασπιστής Όθωνος, Υπουργός και βουλευτής Κορινθίας".
Υπάρχει και ο ναός του αγίου Γερασίμου που χτίσθηκε το 1968, ο άγιος Γεώργιος, παλιός ενοριακός ναός στα Πανωμερίτικα του οποίου η καμπάνα φέρει χρονολογία 1834, ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο ναός του αγίου Ιωάννου που χτίστηκε το 1939 με δαπάνες του Ιωάννη Γιαννακούλα, ο ναός της αγίας Βαρβάρας. Δίπλα στο αρχοντικό των Νοταραίων, υπάρχει το μονοθάλαμο μικρό εκκλησάκι άγιος Γεράσιμος, όπου κατοικούσε ο άγιος όταν ήταν στη ζωή.
Σε απόσταση δύο χιλ. από το χωριό, πάνω στην πλαγιά πρόβουνου της πολύπτυχης και πανέμορφης Ζήρειας, υπάρχει η σεβάσμια μονή του αγίου Βλασίου, σπουδαίο κέντρο μοναχικού βίου στο δήμο Τρικάλων.
Η Άνω συνοικία Τρικάλων έχει υψόμετρο 1100 μ. και περίφημο κλίμα για παραθερισμό. Η θέα είναι μαγευτική. Υπάρχουν άφθονα διαυγή νερά, πόσιμα και αρδευτικά των οπωροκηπευτικών που καλλιεργούνται στα περιβόλια των σπιτιών. Μέσα και έξω από το χωριό οθρώνονται πανύψηλα αιωνόβια δένδρα, πλατάνια, λεύκες, βελανιδιές, φτελιές, κέδρα, έλατα κ.ά. Τα Τρίκαλα είναι ένα χωριό πνιγμένο στο πράσινο. Υπάρχουν αυτοφυή αειθαλή όπως η αχλάδα (αγριαπιδιά), η κουμαριά, η αγριοκερασιά, φτελιές, κουτσουπιά, σφεντάμι, μουριές, φροξυλιά, αγριοκορομηλιές, μπερκιές, σκαμνιές κ.ά.
Με βάση το Β.Δ. της 19ης Μαΐου 1834, η Κορινθία διαιρέθηκε σε δύο επαρχίες:
Την επαρχία Κορινθίας με έδρα την Κόρινθο και την επαρχία Σικυωνίας με έδρα τα Τρίκαλα.
Τον Μάιο του 1840 επισκέφθηκε τα Τρίκαλα ο βασιλιάς Όθωνας με την Αμαλία και έμειναν ενθουσιασμένοι από την φυσική ομορφιά. Φιλοξενήθηκαν στο αρχοντικό των Νοταραίων.
Στα Άνω Τρίκαλα ο τουρισμός αναπτύχθηκε από τα χρόνια 1920-25, όταν άρχισαν να προσέρχονται αρκετοί τουρίστες για να απολαύσουν τη μαγευτική φύση αλλά και για λόγους υγείας διότι εκείνη την εποχή η φυματίωση μάστιζε τους κατοίκους των μεγάλων πόλεων. Διάσημοι παραθεριστές των Τρικάλων προπολεμικά ήσαν ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός με την σύζυγό του Εύα Πάλμερ, ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας Βασίλης Ρώτας, ο αντιβασιλέας της Αιγύπτου Φαρούκ, ο Άγγλος διπλωμάτης Άτσλευ Σίρλευκ ο οποίος πέθανε στη Ζήρεια και τάφηκε στο νεκροταφείο των Τρικάλων, μέλη της βασιλικής οικογένειας της Ελλάδος, βιομήχανοι, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, ο κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς, οι υπουργοί της 4ης Αυγούστου, Μανιαδάκης, Θ. Νικολούδης, Παπαδήμας, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Αντιβασιλέας Δαμασκηνός, ο αυστριακός Κάρολος Ρίττερ, ο οποίος παντρεύθηκε την τρικαλίτισσα Σοφία Βεργιανίτη, η βαθύπλουτη Ελληνοαιγυπτία Μάρθα Κανζούχ, ο μεγάλος φιλόλογος Μ. Τριανταφυλλίδης, ο Αλέξανδρος Δελμούζος κ.ά.
Στην αρχή, επειδή δεν υπήρχαν ξενοδοχεία, οι επισκέπτες έμεναν σε νοικιαζόμενα δωμάτια. Από το 1934, όταν φτιάχθηκε ο δημόσιος δρόμος Ξυλοκάστρου - Τρικάλων και χτίσθηκαν τα ξενοδοχεία "Θεοξένια" και "Πηγή Ταρλαμπά" ο τουρισμός γνώρισε μεγάλη ακμή. Από το 1935, τα αρχοντικά Νοταρά και Ζούζουλα λειτούργησαν και αυτά σαν ξενοδοχεία. Τα Τρίκαλα είχαν μεγάλη κίνηση και κατά τους χειμερινούς μήνες με τους χιονοδρόμους του Ε.Ο.Σ (Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος), οι οποίοι έπαιρναν μέρος στους πανελλήνιους χιονοδρομικούς αγώνες που γίνονταν στις πλαγιές της Ζήρειας.
Στους αγώνες της Ιταλικής κατοχής τα ξενοδοχεία των Τρικάλων μετατράπηκαν από τον στρατό κατοχής σε αναρρωτήρια. Αμέσως μετά την απελευθέρωση ξεκίνησε πάλι η τουριστική κίνηση, αλλά η προπολεμική αίγλη δεν επανήλθε ποτέ.
Το 1948 μεγάλη πυρκαγιά έκαψε το θαυμαστό δάσος της Φλαμπουρίτσας και την επιχείρηση ξυλεύσεως "Νεροκορδέλα Έσλιν". Την ίδια χρονιά άλλη πυρκαγιά κατέστρεψε το αρχοντικό των Δασαίων.
Το καλοκαίρι του 1951 παραθέριζε στα Τρίκαλα ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος. Ο Σπύρος Μαρκεζίνης και η εκδότρια της "Καθημερινής" Ελένη Βλάχου, ανεβοκατέβαιναν στα Τρίκαλα καιείχαν συνεχείς συνομιλίες με τον Παπάγο, προσπαθώντας να τον πείσουν να κατέλθει στην πολιτική.
Τα Τρίκαλα συνέχισαν τα επόμενα χρόνια να έχουν μια μικρή τουριστική κίνηση. Την δεκαετία του 60 τα ορεινά θέρετρα έπαυσαν να προσελκύουν τουρίστες. Όλοι πια προτιμούσαν τα νησιά και τις παραλίες. Τα Τρίκαλα έπαψαν να έχουν ζήτηση και μόνο οι παλιοί λάτρεις των Τρικάλων και αραιοί παραθεριστές τα επισκέπτοντο. Σήμερα, με τη νέα οδική συγκοινωνία, την ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού με την αξιοποίηση της Ζήρειας, την αγάπη των νέων ανθρώπων για το βουνό, δημιουργούνται οι καλύτερες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των Τρικάλων.
Στην Άνω συνοικία υπάγονται και οι συνοικισμοί Σαϊτάς και Τσεβριάνικα.
Το χωριό παράγει σταφίδα, δημητριακά, μήλα, καρύδια. Παλαιότερα είχε αναπτυγμένη υλοτομία, σηροτροφία, κτηνοτροφία, υπήρχαν εργαστήρια κατεργασίας δερμάτινων (ταμπάκικα) και στη Ζήρεια λειτουργούσε τυροκομείο του Παναγιώτη Φραντζή (Κάκαρης). Το τυρί που έφτιαχναν ήταν εξαιρετικής ποιότητας και όταν κάποιο παντοπωλείο στο Ξυλόκαστρο άνοιγε καινούργιο βαρέλι ο ντελάλης το διαφήμιζε σαν κάτι το ξεχωρισμό.
"Κάκαρης τυρί, γιοφύρι Πυρπυρή" έλεγαν οι παλαιότεροι.
Μεγάλο πανηγύρι γινόταν στις 14 Σεπτεμβρίου στον άγιο Βλάσιο, ημέρα της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, με μεγάλη θρησκευτική λαμπρότητα.
Επίσης πανηγύρι γινόταν στις 16 Αυγούστου, ημέρα κοιμήσεως του αγίου Γερασίμου του Νοταρά. Πλήθος κόσμου συμμετείχε και στα δύο πανηγύρια διότι παρευρισκόταν ο απαράμιλλος τρικαλίτης βιολιτζής Παναγιώτης Κορκάρης. Ο Π. Κορκάρης ήταν αυτοδίδακτος και με βιολί δικής του κατασκευτής ήταν περιζήτητος σε όλη την Ελλάδα. Άλλος φημισμένος τρικαλίτης οργανοπαίχτης ήταν ο Θεμιστοκλής Μαστέλλος ο οποίος ήταν σπουδαίος τραγουδιστής δημοτικών τραγουδιών, ψάλτης και έπαιζε λαούτο, σαντούρι και μπουζούκι. Το 1931 χειροτονήθηκε ιερέας στα Άνω Τρίκαλα. Από τα Τρίκαλα ήταν και ο Σταύρος Σαμαρτζής, μεγάλος τραγουδιστής της προπολεμικής Αθήνας.
Το 1948 ιδρύθηκε "Γεωργικός Συνεταιρισμός" με 42 μέλη και πρόεδρο τον Ευάγγελο Ζαχαρή. Στο Μικρασιατικό πόλεμο έπεσαν υπέρ πατρίδος οι: Δημήτριος Ν. Κορκάρης - Χαράλαμπος Σπ. Κορκάρης - Γεώργιος Χρυσάνθου - Χαράλαμπος Νικολόπουλος. Στον Ελληνοιταλικό πόλεμο έπεσε ο Κωστής Γεωργόπουλος.
Πρόεδροι της κοινότητος υπηρέτησαν οι: Γ. Γεωργόπουλος - Σωτ. Γουρλώνας - Σ. Γεωργόπουλος - Θ. Λουκόπουλος - Παν. Φραντζής - Σπ. Χαρδαλούπας - Κων. Γουρλώτας - Γ. Αθανασούλης.
Ιερείς που λειτούργησαν στις εκκλησίες του χωριού ήσαν: Γ. Μαστέλλος - Θεμ. Μαστέλλος - Κασσόρης.
Παλαιές οικογένειες της Άνω συνοικίας Τρικάλων: Πετρίδη, Δημόπουλου, Σταυρόπουλου, Κορκάρη, Φιαμέγκου, Κασσόρη, Ζαχαρή, Φράγκου, Σαγρέδου, Λουκόπουλου, Γεωργόπουλου, Κριτσώνη, Χαρδαλούπα, Γλεντζέ, Μαγκλάρα, Τζίνη, Κοροβήλου, Σαμαρτζή, Γιαννακούλα, Γουρλώνα, Παπαγιαννάκη, Μπακάρη, Δεκλερή, Σταματούλη, Νικολακάκη, Μπονάτσου, Τζιράχη, Μαστέλλου, Τσέλιου, Τσεβρέ.
Το τοπικό συμβούλιο που εκπροσωπεί το ιστορικό χωριό στο δήμο Ξυλοκάστρου, αποτελείται από τους Γεράσιμο Γεωργόπουλο (πάρεδρο), Ιωάννη Κορδαλή και Γεώργιο Μαγκλάρα.
ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ
(ΑΝΩ ΤΡΙΚΑΛΑ)
Πόσο παλιό είναι το μοναστήρι δεν είναι ακριβές γνωστό. Όπως επίσης ποιος ήταν ο κτήτορας, δεδομένου ότι δεν υπάρχει κτητορικό της μονής ούτε άλλο σχετικό κείμενο που να μας δίνει πληροφορίες. Είναι πολύ πιθανόν, με την συνήθεια που υπήρχε στους πρώτους Χριστιανούς, να αντικαθιστούν τα παγανιστικά ιερά με τους ναούς Χριστιανών μαρτύρων και αγίων, να χτίστηκε στην περιοχή του αρχαίου Μύσαιου ναός αγίου και ιατρού θαυματουργού, όπως ήταν ο άγιος Βλάσιος, που θα ικανοποιούσε τις λατρευτικές και θεραπευτικές ανάγκες των κατοίκων όλης της περιοχής. Κατά κάποιο τρόπο, ο άγιος Βλάσιος ο ιατρός, αντικατέστησε έναν άγιο της παλαιάς θρησκείας επίσης ιατρό, τον Ασκληπιό, του οποίου σπουδαίο λατρευτικό ιερό υπήρχε στο Μύσαιο.
Αν στηριχτούμε στη θαυματουργή εικόνα του αγίου που βρίσκεται στο εικονοστάσι μέσα στο ναό, ανάγεται στον 8ο αιώνα μ. Χ., εποχή των εικονομαχιών. Πιθανόν, κάποιος ερημίτης - ασκητής να κατέφυγε στην σπηλιά του βράχου, που βρίσκεται πολύ κοντά στη μονή, και έχοντας μεταφέρει προς διάσωση την εικόνα, ασκήτεψε εκεί, άγνωστο για πόσα χρόνια. Αργότερα, τον ΙΒ΄αιώνα, ντόπιοι βρήκαν την εικόνα και έχτισαν εκεί κοντά ένα μικρό εκκλησάκι κάπου κοντά στο σημερινό ναό.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το μοναστήρι του αγίου Βλασίου ήταν πλούσιο, είχε μετόχια και πολλούς καλογήρους. Διεδραμάτισε πνευματικό και καθοδηγητικό ρόλο σ’ όλη την περιοχή.
Εδώ μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία οι Νοταράδες, Δάσιοι κ.λ.π.
* Η Παναγία η καθολική που βρίσκεται στην κάτω συνοικία των Τρικάλων και η Παναγία της κορυφής που βρίσκεται πάνω από το Καμάρι, ήταν μετόχια της μονής του αγίου Βλασίου.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, στην εποχή του Όθωνα, με εισήγηση του Ανδρέα Νοταρά ο οποίος δεν έβλεπε με καλό μάτι τη μονή που αποχτούσε συνεχώς πλούτο και χτήματα γύρω από τα τσιφλίκια των Νοταραίων, καταργήθηκε η μονή και έγινε μετόχι του αγίου Νικολάου, της άνω συνοικίας Τρικάλων. Όλη η περιουσία της μονής πέρασε στα χέρια των Νοταραίων. Η παράδοση αναφέρει πως μόνο ένας καλόγερος που ονομάζονταν Νικόδημος από τη Βάλτσα της Κορινθίας, έμεινε και συντηρούσε τη μονή έως τον θάνατό του το 1898. Στην εποχή του Νικόδημου γκρεμίσθηκαν σχεδόν όλα τα κελιά. Μετά το Νικόδημο ήρθε και μόνασε ο Παντελεήμονας, ο οποίος στάθηκε κακός μοναχός. Από το 1918 - 1924 μόνασε ο Τρικαλίτης Δομέτιος Κασσόρης, ο οποίος έκανε την προσθήκη στο ναό και άλλαξε τις παμπάλαιες πλάκες τις οποίες αντικατέστησε με πλακάκια. Ο Δομέτιος στόλισε το ναό και με λίγες αγιογραφίες τις οποίες φιλοτέχνησε ο ζωγράφος και αγιογράφος Νίκος Σαντοριναίος.
* Ο Γρηγόριος Νοταράς, μητροπολίτης Κορίνθου, πέτυχε την ανανέωση του σταυροπηγιακού προνομίου του μοναστηριού το έτος 1716, όταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ιερεμίας ο Γ’ και σ’ αυτό βοήθησε πολύ ο Χρύσανθος Νοταράς.
Το 1918 στο μονοθάλαμο και χαμηλό ναό προστέθηκε στο πίσω μέρος ένας γυναικωνίτης. Στο τόξο που βρίσκεται κοντά στο τέμπλεο παλιότερα υπήρχαν αλυσίδες, που έδεναν τους τρελούς τους οποίους έφερναν για να θεραπευτούν από τον άγιο.
Από το 1924 διαδέχθηκε το θείο της στο μοναστήρι, η μοναχή Θέκλα Σταυροπούλου. Με τη φροντίδα της Θέκλας έγινε πάλι επίσημη μονή. Το υπουργείο θρησκευμάτων, το 1928, ανεγνώρισε ως γυναικεία μονή την εκκλησία του αγίου Βλασίου και στα επομενα χρόνια εμόνασαν πέντε μοναχές: η Βλασία, η Ιουλιανή, η Μαγδαληνή, η Ακυλινή και η Φοίβη.
Από το 1928 αρχίζει μια νέα περίοδος για τη μονή. Η ηγουμένη Θέκλα έκανε πολλά έργα στην παραμελλημένη μονή. Από πέντε κελιά που υπήρχν το 1928, τα έκανε δώδεκα.
Σπουδαίο είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλεο του ναού, πιθανόν του 18ου αι. Καθώς δεν εφάπτεται στο δεξιό και αριστερό τοίχο του ναού, πρέπει να έχει μεταφερθεί από άλλον ναό. Είναι μονοκόμματο και οι κοινίσκοι του είναι σκαλιστοί. Οι εικόνες του τέμπλεου είναι του 16ου και 17ου αι. και ανήκουν στα εργαστήρια των αδελφών Εμμανουήλ, Αντωνίου, Μάρκου και Ιωάννου Σκορδίλλη.
Η παμπάλαια θαυματουργή εικόνα του αγίου έχει διαστάσεις 30Χ25 εκ. και φέρει αργυρή επένδυση, με δαπάνη της οικογένειας Χ.Ι. Παπαλέκα 1829. Ο άγιιος στο αριστερό του χέρι κρατάει το ευαγγέλιο και με τοδεξί ευλογάει. Υπάρχει μέσα στην εκκλησία και άλλη παλαιά εικόνα του αγίου Βλασίου διαστάσεων 1 μ Χ 0,60 στην οποία εικονίζεται να κάθεται σε θρόνο. Με το δεξί του χέρι ευλογεί και στο αριστερό του κρατάει περγαμηνή. Στο κάτω μέρος υπάρχουν παραστάσεις από το μαρτύριό του. Στην εικόνα αυτή έγινε επένδυση αργυρή με "δαπάναις Παναγιώτου και Μαρίας Β. Νικολόπουλου 1920".
Στη βιβλιοθήκη της μονής υπήρχε μέχρι το 1960 ένα παλαιό βιβλίο που περιήχε την "Ακολουθία του εν Αγίοις πατρός ημών Μακαρίου Αρχιεπισκόπου Κορίνθου του Νοταρά 1822. Έτει δευτέρο της ανεξαρτησίας της Ελλάδος συνετέθη υπό Νικηφόρου ιερομονάχου του Χίου και Αθ. Παρείου. Νυν δε αντεγράφη εν έτει σωτηρίω 1867" και την "Ακολουθία του Αγίου Ιερομάρτυρος Βλασίου Επισκόπου Σεβαστείας. Εν μήνι Φεβρουαρίω συλλεχθείσα τε και αναπληρωθείσα παρά τινός χάριν των εορταζόντων τον Άγιον. Αντεγράφη δε εν έτει σωτηρίω 1867 εν μηνί Φεβρουαρίω".
Επίσης στη μονή υπάρχει μικρή λειψανοθήκη, που περιέχει οστά του αγίου και άλλα μικρά οστάρια από λείψανα του αγίου Χαραλάμπους, της αγίας Βαρβάρας και άλλων αγίων.
Στη Δύση γνωστοί είναι οι ναοί του αγίου Βλασίου στη Βενετία και στο Σάλτσμπουργκ.
Πιθανόν, σταυροφόροι μετέφεραν από την Ανατολή άγια λείψανα του αγίου, ίδρυσαν ναούς και καθιέρωσαν τη λατρεία του.
Το χριστιανικό όνομα Βλάσιος, επικρατεί περισσότερο από άλλα στο δήμο Ξυλοκάστρου.
Ιδιαίτερα, στις Τρικαλίτικες οικογένειες, σχεδόν σε όλες υπάρχει κάποιο μέλος με το όνομα Βλάσης.